شهر من قزوین

ای کاش بابای ما خیلی پولدار بود

اگر بابام پولدار بود برایمان خانه ای در شهر

میخرید وما در بیابانی کنار شهر زندگی نمیکردیم

بیابانی که فاصله آن تا شهر سه چهار دقیقه است

بیابانی که شهرداری شهر آهن پاره هایش را گوشه ا ی

به عنوان استراحتگاه ایستگاه اتوبوس رها میکند

ولی برای شهریها تلویزیون وکولر گازی میگذارد

بیابانی که خاکش  نصیب ماست و رفاهش

نصیب چند دقیقه آنور تر شهریها

بیابانی که ناهماهنگی ها وناملایمتیهایش

نصیب ماست وتکنولو ژی وتخصص وتعهد وزیباییش برای....

نه ای کاش بابای ما اصلاپول نداشت تا به روستا

میرفتیم جایی که باغ وسبزه زارش از پارک

شهریها هم باصفا تر است

بقیه عکسها در ادامه

عالیجنابان  شورای شهر قزوین

دیری از تکیه بر صندلی شورا میگذرد 

ازروزها ،شبهاوزحمات نفس گیر رقابت انتخاباتی

 از شعارهای که دادید وعواملی که ریزودرشت پلکان ترقی ومفتاح باب آرزوهایتان شد

از قسمی که خوردید وعهدی که بستید

ازجلساتی که نشستید وبرپیکره شهر اندیشیدیدوعافیت طلب تصمیم گرفتید

از شهرداری که انتخاب شد

از حمایتها انتقادات وخیر وشری که از انتخاب شهردار سابق گریبانگیر شهر شد

واز شهرداری که روشن نشد آمدنش خیر بود یا رفتنش

وازما  که سکوتمان خیانت است وسخن گفتنمان .....

واز بند ۷ماده 71 قانون وآیین نامه تشکیلات شوراهای اسلامی بدین شرح: نظارت بر حسن

اداره و حفظ سرمایه ودارائیهای نقدی جنسی واموال منقول وغیر منقول شهرداری و همچنین

نظارت بر حساب درآمد و هزینه آنها به گونه ای که مخل جریان عادی امور شهرداری نباشد.

یایید یکبار دیگر قصه را مرور کنیم